Ten zuiden van Breda, in het groen bij het Mastbos, spiegelt Kasteel Bouvigne zich in zijn grachten. De oorsprong gaat terug tot de vijftiende eeuw, maar het testament van eigenaar Jacob van Brecht uit 1554 geeft de eerste zekere beschrijving: een deftig stenen huis omringd door water. In de zestiende en zeventiende eeuw werd het huis geleidelijk vergroot en verhoogd — toen kreeg het, verdieping na verdieping, zijn karakteristieke toren, die het vandaag zijn sprookjesachtige aanzien geeft. Een eigenaar uit het begin van de zeventiende eeuw, Jean-Baptiste Keeremans, gaf het zijn renaissance-uiterlijk.
Dan komt het huis van Oranje. Op 8 oktober 1614 koopt Filips Willem van Oranje — oudste zoon van Willem de Zwijger en baron van Breda — Bouvigne voor 27.000 gulden. Zo komt het kleine waterslot in het bezit van de Nassaus, vlak bij hun grote Kasteel van Breda. Bouvigne is nu beroemd om zijn drie siertuinen — een Franse, een Engelse en een Duitse — maar zijn hart blijft die renaissancetoren, opgetrokken op de scheiding van beide eeuwen, toen een middeleeuws versterkt huis langzaam een lusthof werd.
Wist je dat?
Filips Willem, die Bouvigne kocht, was als kind ontvoerd en bijna dertig jaar in Spanje vastgehouden als gijzelaar van Filips II: teruggekeerd naar de Nederlanden werd deze oudste zoon van Willem van Oranje opnieuw baron van Breda en verzamelde hij zijn domeinen, waaronder Bouvigne.
Praktisch
Bouvignelaan 5, Breda. Waterslot (woonhuis), Rijksmonument nr. 529854. Stenen huis vermeld in 1554; toren en renaissance-aanzien 16e-17e eeuw; in 1614 gekocht door Filips Willem van Oranje. Nu zetel van Waterschap Brabantse Delta.